من همان پروانه

                      که به لب خنده مستانه خود را دزدید

می ستایم هر روز

 آرزویم شده ای کاش میان شب ها

                                                  او بیاید اینجا

                                                                   نزد این خسته سرد

تا بگوید زگلستان وچود

                                با دل مرده من

من غروبی سردم

                           آتشی بود درونم که ز سرما خشکید

زیر این پنجره ها

                      از تو می خوانم من

تو که دیوار بلند دل من را بردی

خنده خشک مرا خیساندیچ

و مرا باز برای بودن

                        از همه غیر خودت رنجاندی

/ 2 نظر / 10 بازدید
محمد

کسی مانند من تنها نماند به راه زندگانی وانماند خدا را در قفای کاروان ها غریبی در بیابان جا نماند

غزلک

زیر این پنجره ها از تو می خوانم من باز کن پنجره را ... خیلی قشنگ بود . عالی بود !!!