غریبه آشنا

 

 

من همان پروانه

                      که به لب خنده مستانه خود را دزدید

می ستایم هر روز

 آرزویم شده ای کاش میان شب ها

                                                  او بیاید اینجا

                                                                   نزد این خسته سرد

تا بگوید زگلستان وچود

                                با دل مرده من

من غروبی سردم

                           آتشی بود درونم که ز سرما خشکید

زیر این پنجره ها

                      از تو می خوانم من

تو که دیوار بلند دل من را بردی

خنده خشک مرا خیساندیچ

و مرا باز برای بودن

                        از همه غیر خودت رنجاندی

پيام هاي ديگران ()        link        ۱۳۸٥/۱٠/٢٧ - محمد نصیر عرب